روز نت

 این روزها شنیدن اخبار ضد و نقیض و اظهار نظرهای عجیب اما کارشناسانه چندان تازه نیست. رسانه‌ها که پشت درهای باز و بسته، نشسته و چاپ نکرده‌اند بیش از دیگران عادت کرده‌اند یک روز خبری از فلان وزیر یا بهمان مسوول روی صفحات اینترنت بخوانند و ندانند چگونه تحلیلش کنند یا چطور باورش کنند یا اصلا شک نکنند امسال، سال 1387 شمسی برابر با سال 2008 میلادی است و ما نسلی هستیم که در عصر ارتباطات و اطلاعات زندگی می‌کنیم؛ ده‌ها بیانیه بین‌امللی امضا کرده‌ایم و تعهد داده‌ایم به توسعه ارتباطات و دسترسی آزاد، سریع و برابر به اطلاعات.
وقتی وزیر محترم ارتباطات روزی از روزهای آخرین ماه فصل پاییز سال 85 اعلام می‌کند کاربران خانگی ایران نیازی به اینترنت بیش از 128 کیلوبایت ندارند، چرا تعجب می‌کنید که امسال در اواسط بهار بگوید سرعت فعلی اینترنت در ایران کافی است و مشکلی وجود ندارد.
یا اگر سال گذشته وزیر از اینترنت پرسرعت رایگان برای دانشگاه‌ها صحبت می‌کرد چرا باید تعجب کرد که دیروز در گفت و گوی کوتاهی همین سرویس Dial up با سرعت 56 کیلوبایت را هم برای دانشگاه‌های کافی دانسته؟
تعجبی ندارد که درست چند روز بعد از روز جهانی ارتباطات (27 اردیبهشت) وزیر ارتباطات دولت نهم اعلام کند با در نظر گرفتن 17 میلیون خانوار با لحاظ کردن ضریب نفوذ 30 درصدی اگر بتوان اینترنت پرسرعت را به این 30 درصد یعنی 5 میلیون نفر رساند،« انقلاب عظیمی در عرضه اینترنت پرسرعت» کرده‌ایم.
نیازی هم به مرور و مقایسه‌ آمار تعداد کاربران اینترنت و سرعت و قیمت آن در کشورهای دور و اروپایی و توسعه‌یافته نیست. نباید هم سوال کرد که کاربران ایرانی چه تفاوتی با کاربران مالزیایی دارند که ایرانی‌ها همین سرعت 56 کیلو بایت برایشان کافی است و مالزیایی‌ها با سرعتی معادل 1792 برابر ایران -تازه اگر سرعت اینترنت را در ایران 128 کیلوبایت بدانیم- آنلاین می‌شوند.
اصلا قابل اشاره هم نیست که قیمت اینترنت پرسرعت در ایران – یعنی همان 128 که البته برای ایرانی‌ها زیاد است- 16 برابر قیمت اینترنت پرسرعت در مالزی- یعنی 229 هزار و 376 کیلوبایت- است.
پیام وزیر ارتباطات در روز جهانی ارتباطات را هم بهتر است فراموش کنیم که در آن آمده بود وزارت ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات به عنوان متولی IT در کشور برنامه‌های توسعه‌ای خویش همواره به گسترش ارتباطات در کشور، منطقه و جهان اولویت داده است.
بیایید مرور کنیم که وزیر ارتباطات در پیام خود نوشته بود درصدد رسیدن به اهدافی چون «دسترسی غیر تبعیض‌آمیز» به تمامی دستاوردهای مثبت جامعه اطلاعاتی، مشارکت فعال تمامی بخش‌ها و طرف‌های ذینفع  در جامعه اطلاعاتی برای ترسیم طرح‌هایی در جهت کاهش شکاف دیجیتالی و به خدمت گرفتن ارتباطات و فناوری اطلاعات در جهت توسعه،‌تنوع فرهنگی و ارتقای ارزش‌های اخلاقی و ... است.
ما نه تعجب می‌کنیم، نه گلایه، نه انتقاد. اما شما جناب وزیر! شما هم رسیدن به مقام اول علمی و فناوری منطقه آسیای جنوب غربی در افق چشم‌انداز 20 سال را فراموش کنیدو در ماه‌های آینده هم در رتبه‌بندی‌های جهانی با شاخص‌هایی چون ضریب نفوذ اینترنت، آمادگی الکترونیکی و .... نام ایران را جستجو نکنید.
جناب وزیر ما هم مثل شما پرونده‌های نیمه‌کاره رها شده‌ای ماننده پروژه‌های بزرگ دیتا و اینترنت ملی و ... را که شور و اشتیاق ورق نمی‌زنیم. شما هم به کاربردن جملات و اصطلاحاتی مانند «توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در کشور» ، «دسترسی به اطلاعات» ، « عصر ارتباطات»‌ ، «همگام شدن با کشورهای منطقه» و ... را فراموش کنید.
این روزها فراموشی سخت نیست؛ همانطور که فراموشی استعفای وزیری به خاطر نرخ سود و جنجال بیمه‌ها و تصمیمات شتاب‌زده و ناسازگاری با سیاست‌های کلان سخت نبود، یا فراموشی کاهش چشمگیر صادرات، گرانی، افزایش واردات و وضعیت تعرفه‌ها برای استیضاح یکی از کابینه‌نشینان، یا فراموشی آمار دقیق خط فقر – درآمد کمتر از 77 هزار تومان – یا .....